Τοποθέτηση Γιάννη Κελλάρη στο Πε.Συ. 28-9-2026 για το φράγμα Ασωπού

 

Ως Λαϊκή Συσπείρωση συνυπογράψαμε το αίτημα να έρθει το θέμα για το Φράγμα Ασωπού και να κουβεντιαστεί στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με βάση και τις νέες εξελίξεις που υπάρχουν, για να δοθούν σαφείς απαντήσεις από την Περιφερειακή αρχή για το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου  αλλά και παράλληλα για να αναδειχθούν οι αιτίες για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, ένα έργο το οποίο είναι ζωτικής σημασίας για την περιοχή  και  τους αγρότες της Κορινθίας, που βλέπουν κάθε χρόνο την παραγωγή τους να καταστρέφεται από την έλλειψη νερού, να έχει στοιχειώσει εδώ και δεκαετίες ως το νέο γεφύρι της Άρτας.

Μιλάμε για ένα έργο που δημοπρατήθηκε το 2008 και η αρχική σύμβαση υπογράφηκε το 2010. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 2011. Σήμερα, το 2026, μιλάμε ακόμη για επανεκκίνηση, για συμπληρωματικές συμβάσεις, για τεχνικά προβλήματα και νέο χρονοδιάγραμμα, με την ολοκλήρωση να τοποθετείται πλέον στο τέλος του 2027, αλλά με την νέα τροπή που παίρνει το ζήτημα, με τις διακοπές εργασιών κλπ, κανείς πλέον δεν πιστεύει σε αυτό το χρονοδιάγραμμα, έχουν άλλωστε πολλά δει τα μάτια μας και έχουν ακούσει τα αυτιά μας τόσα χρόνια.

Αλλά και όταν κάποια στιγμή υποθέσουμε ότι θα τελειώσει δεν θα υπάρχουν δίκτυα για να φθάσει το νερό στα χωράφια, γιατί αυτά φροντίσατε τόσα χρόνια να μην περιλαμβάνονται στην αρχική μελέτη, λες και μπορεί το φράγμα από μόνο του να ποτίσει τα χωράφια χωρίς να υπάρχουν συνοδά έργα! Γιατί έχουμε δει πολλές φορές δημόσια έργα να ολοκληρώνονται και μετά να περιμένουμε χρόνια για τα συνοδά έργα και ακόμα δεν τα έχουμε δει όπως π.χ. στο φιλιατρινό φράγμα ή στη λίμνη Τάκα.

Πρώτο ζήτημα λοιπόν είναι ότι για όλη αυτή τη κατάσταση υπάρχουν ευθύνες και αυτές είναι διαχρονικές.

Είναι ευθύνες όλων των κυβερνήσεων που πέρασαν, της ΝΔ., του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των Περιφερειακών Αρχών που διαχειρίστηκαν το έργο όλα αυτά τα χρόνια.

Όλων αυτών των κομμάτων αλλά και των δυνάμεών τους σε περιφέρεια και Δήμους, που συμφωνούν και εφαρμόζουν  μια πολιτική για την διαχείριση του νερού με βάση τις κατευθύνσεις της Ε.Ε.,  που δεν το λογαριάζει ως αγαθό απαραίτητο για την ζωή, ως αγαθό που έχει ανάγκη ο αγρότης για να βγάλει πέρα την σοδειά του αλλά ως εμπόρευμα και μάλιστα ακριβό.

Γιατί όταν ένα έργο τέτοιας σημασίας για την αγροτική παραγωγή μένει επί τόσα χρόνια ημιτελές, δεν μιλάμε απλώς για «τεχνικές δυσκολίες».

Μιλάμε για τις προτεραιότητες που βάζει κάθε φορά το κράτος  και εδώ έχουμε μια πλέον χαρακτηριστική περίπτωση έργου που αναδεικνύει ότι αυτό το κράτος, ανεξάρτητα το ποιος είναι ο διαχειριστής,  είναι επιλεκτικά ανίκανο και δυσκίνητο όταν πρόκειται να μελετήσει και κατασκευάσει ολοκληρωμένα έργα για τις λαϊκές ανάγκες, όπως στην περίπτωση το συγκεκριμένο που αφορά τις ανάγκες των βιοπαλαιστών αγροτών, να έχουν νερό για να βγάλουν πέρα την σοδειά τους, αλλά ταυτόχρονα είναι ευκίνητο και ικανότατο να στηρίξει τα κέρδη των ομίλων, να στηρίξει με ζεστό χρήμα επενδύσεις και έργα που αποφέρουν κέρδη και τελειώνουν σε χρόνο d-t.

Μιλάμε για διαχρονικές ευθύνες γιατί όλες οι κυβερνήσεις και οι περιφερειακές αρχές έβαλαν πλάτη για να υπάρχει αυτή η κατάσταση σήμερα.

Όλοι σας λοιπόν,  εσείς που σήμερα προσπαθείτε να κρύψετε την ουσία και να ρίξετε ο ένας την ευθύνη στον άλλον γι αυτή την κατάσταση, εσείς οι ίδιοι είσαστε, που όλα τα προηγούμενα χρόνια το διαχειριστήκατε από θέσεις ευθύνης και πάγια τακτική σας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, να καθησυχάζετε κάθε φορά  ότι το έργο προχωρά και θα τελειώσει, δίνοντας κάθε φορά ημερομηνίες λήξης, αρχής γενομένης από το 2014 όταν ο τότε Περιφερειάρχης κ. Τατούλης  δήλωνε με σιγουριά «ότι το έργο θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2015 και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο!», στη συνέχεια το 2018 ο Γ.Γ. του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ κ. Κασίμης όπου δήλωνε με σιγουριά ότι «Δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια. Σας λέω ότι, πριν τον Δεκέμβριο του 2020, το έργο αυτό, θα έχει ολοκληρωθεί..»

Τι να πρωτοαναφέρουμε, πληθώρα δηλώσεων από περιφερειάρχες, περιφερειακούς συμβούλους, υπουργούς, βουλευτές όλων των κυβερνήσεων, από όλα τα κόμματα, καλλιεργώντας εφησυχασμό ,ότι το έργο κάθε φορά τελειώνει αλλά αυτό παραμένει στοιχειωμένο μέχρι σήμερα.

Όλοι εσείς λοιπόν αλλά και τα κόμματα σας όταν είχατε την διαχείριση ως κυβέρνηση ή Περιφερειακή αρχή διαβεβαιώνατε ότι οι εργασίες προχωρούν και όταν είσαστε στην αντιπολίτευση φωνάζετε για καθυστερήσεις. Η τακτική σας ήταν και είναι να αποποιείστε τις ευθύνες όταν το έργο βαλτώνει, αλλά διεκδικείτε τα εύσημα «υιοθετώντας το», όταν προσωρινά επανεκκινούν οι εργασίες.

Σας είναι βολικό να ξεχαστεί η «αμαρτωλή» πορεία αυτού του έργου, οι απανωτές διακοπές εργασιών των αναδόχων, οι διαδοχικές παρατάσεις, οι διάφοροι εργολάβοι που έπαιρναν τα εκατομμύρια και έφευγαν χωρίς να έχουν εκτελέσει εργασίες, χωρίς να καταπέσουν οι εγγυητικές εις βάρος τους, οι αμέτρητοι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι δεκάδες αγρότες-ιδιοκτήτες γης που δεν αποζημιώθηκαν για την απαλλοτρίωση των χωραφιών τους ή καθυστέρησαν για χρόνια.

Για εμάς όμως όλα αυτά είναι ζητήματα ουσίας τα οποία πάντα θα τα έχουμε σε προτεραιότητα και θα τα θέτουμε σε κάθε κουβέντα που ανοίγει.

Όμως το πιο σοβαρό είναι το τι «μέλλει γενέσθαι». Και εδώ βρίσκεται η ουσία της δικής μας διαφωνίας. Γιατί όλοι μας μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι ο Ασωπός είναι έργο ζωής για την Κορινθία, ότι θα αρδεύσει περίπου 60.000 στρέμματα ή παραπάνω και ότι ο ταμιευτήρας θα έχει ωφέλιμο όγκο περίπου 25,6 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Δεν θα διαφωνήσουμε σε αυτά.

Το βασικό όμως ερώτημα είναι: Ποιος θα διαχειριστεί τελικά αυτό το έργο και το νερό του Ασωπού; Με ποιους όρους; Ποιος θα πληρώνει για την συντήρηση του; Πόσο τελικά  θα πληρώνει ο αγρότης το κόστος;

Και κυρίως: Θα αντιμετωπιστεί το νερό του Ασωπού και γενικά ως κοινωνικό αγαθό ή ως ένα ακόμη πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας;

Θα έχετε βέβαια ακούσει για το νέο νομοθετικό πλαίσιο, με τις συγχωνεύσεις και τα κίνητρα που δίνονται στους φορείς ύδρευσης και άρδευσης ώστε να απορροφηθούν  από της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. και ΕΥΑΘ αντίστοιχα (πέρα από αυτούς που αναγκαστικά απορροφήθηκαν), δηλαδή σε ανώνυμες εταιρείες ενταγμένες στο Χρηματιστήριο που παρουσιάζουν εκατομμύρια κέρδη από τον κύκλο εργασιών κάθε χρόνο.

Θα έχετε ακούσει για τις πρόσφατες επιστολές που έφθασαν πρόσφατα σε 19 φορείς σε Δήμους και ΔΕΥΑ μεταξύ των οποίων όλης της Κορινθίας από την ΕΥΔΑΠ Α.Ε. για απορρόφηση σε ότι αφορά την ύδρευση αλλά και την άρδευση. Τι θέση παίρνετε άραγε γι αυτά τα ζητήματα;

Γιατί όπως καταλαβαίνετε, εμείς το λέγαμε χρόνια αλλά τώρα πλέον είναι ορατό από όλους ότι το μέλλον διαχείρισης αυτών των έργων έχει προδιαγραφεί από σήμερα από τις κυβερνήσεις και τους επιχειρηματικούς ομίλους που επενδύουν και σε αυτό το πεδίο.

Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, είναι πολιτική επιλογή και πρέπει ο καθένας εδώ να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι στην συνολική πολιτική παραπέρα εμπορευματοποίησης του νερού και τα νέα επενδυτικά σχέδια που ετοιμάζονται με τις συγχωνεύσεις και τις απορροφήσεις των παρόχων ύδρευσης και άρδευσης.

Και βέβαια, σήμερα υπάρχει ένα ακόμη συγκεκριμένο ζήτημα για να μην μας κατηγορείτε ότι γενικεύουμε.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2026 αναφέρθηκε ειδική δήλωση διακοπής εργασιών του αναδόχου λόγω τεσσάρων ανεξόφλητων πιστοποιημένων λογαριασμών, συνολικού ύψους 372.870,60 ευρώ, ενώ από την Περιφέρεια αναφέρεται ότι οι εργασίες συνεχίζονται.

Αυτό πρέπει να ξεκαθαριστεί εδώ και τώρα. Δεν μπορεί οι αγρότες να ακούν για άλλη μια φορά ότι «το έργο προχωρά» και ταυτόχρονα να υπάρχουν επίσημες πράξεις που μιλούν για διακοπή εργασιών. Φτάνει πια έχουν κουραστεί τόσα χρόνια με λόγια και υποσχέσεις!

Θέλουμε λοιπόν συγκεκριμένες απαντήσεις:

·   Ποια είναι σήμερα η πραγματική κατάσταση του έργου;

·   Ποιο είναι το δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης;

·   Υπάρχουν ή όχι ανεξόφλητες υποχρεώσεις προς τον ανάδοχο;

·   Πότε θα ολοκληρωθούν τα συνοδά αρδευτικά έργα;

·   Και, κυρίως, ποιος είναι ο σχεδιασμός για τη διαχείριση και το κόστος του νερού μετά την ολοκλήρωση;

Γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση δεν πρόκειται να δεχτεί να γίνει ο Ασωπός άλλο ένα έργο που θα πληρωθεί από τον ελληνικό λαό και στη συνέχεια θα παραδοθεί στη λογική της ανταποδοτικότητας και της εμπορευματοποίησης.

Εμείς λέμε καθαρά:

 

Ø Να ολοκληρωθεί άμεσα το Φράγμα Ασωπού και όλα τα αναγκαία συνοδά έργα.

Ø Να εξασφαλιστεί δημόσια και επαρκής χρηματοδότηση για την ολοκλήρωσή τους.

Ø Να υπάρξει ενιαίος σχεδιασμός διαχείρισης των υδάτινων πόρων της Κορινθίας συμπεριλαμβανομένου του φράγματος Ασωπού, με αποκλειστικά κρατική ευθύνη, χωρίς ΣΔΙΤ και ανάμειξη ιδιωτών, για να αντιμετωπισθούν τα τεράστια προβλήματα στην άρδευση αλλά και την ύδρευση με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες.

Ø Να εξασφαλιστεί φθηνό νερό για τους αγρότες, χωρίς να μετακυλίεται στις πλάτες τους το κόστος ενός έργου που κατασκευάζεται με χρήματα του λαού.

Αυτό το πλαίσιο διεκδίκησης βάζουμε ως πρόταση απόφασης από το Περιφερειακό Συμβούλιο και καλούμε όλους σας που λέτε σας ενδιαφέρει το έργο και τα προβλήματα των αγροτών να το στηρίξετε.

Βέβαια δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι στα πλαίσια του σημερινού καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης που όλα σχεδιάζονται και υλοποιούνται με κριτήριο το κέρδος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, μπορεί να δοθεί οριστική φιλολαϊκή λύση στο πρόβλημα.

Γι αυτό και ταυτόχρονα με την διεκδίκηση άμεσων μέτρων ανακούφισης παλεύουμε στην προοπτική για να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη φιλολαϊκή πολιτική και στο ζήτημα διαχείρισης του νερού που θα έχει ως προτεραιότητα τις λαϊκές ανάγκες, για φθηνό, ποιοτικό και σε επάρκεια νερό για τον λαό και τους αγρότες, απέναντι σε κάθε μορφή εμπορευματοποίησης του.

Με αυτή τη προοπτική καλούμε τους αγρότες της περιοχής και όχι μόνο, που σήμερα βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης, δικαιολογημένα αγανακτούν και αγωνιούν για το μέλλον τους, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.   Δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από παλιούς και νέους σωτήρες, όλους αυτούς που ευθύνονται για αυτή τη κατάσταση και σήμερα ξανά υπόσχονται και δεσμεύονται πάλι για λύσεις!

Γι αυτό και πρέπει να μετατρέψουν την οργή και αγανάκτησή τους σε οργανωμένο αγώνα διεκδίκησης, μέσα από αγροτικούς συλλόγους, από επιτροπές αγώνα, να απαιτήσουν ουσιαστικά μέτρα και λύσεις στα οξυμένα προβλήματα και να μπορέσουν να βγάλουν πέρα την παραγωγή τους και να μείνουν στα χωράφια τους.

Να διεκδικήσουν όχι απλώς να τελειώσει το έργο του Ασωπού  αλλά να διαχειριστεί και να λειτουργήσει προς όφελος των αγροτών και του λαού της Κορινθίας. Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο.

Επερώτηση Λ.Σ.: Να σταματήσει ο «συγκοινωνιακός αποκλεισμός» ολόκληρων περιοχών του Δήμου Ναυπλιέων. Δημόσια συγκοινωνία για τις ανάγκες των κατοίκων και των φοιτητών και όχι για τα κέρδη των επιχειρηματιών.

 

Σοβαρό πρόβλημα έχει δημιουργηθεί στην Π.Ε. Αργολίδας και ιδιαίτερα στον Δήμο Ναυπλιέων, όπου ολόκληρες περιοχές παραμένουν ουσιαστικά χωρίς συγκοινωνιακή σύνδεση, καθώς δεν πραγματοποιούνται τα αναγκαία δρομολόγια του ΚΤΕΛ.

Το πρόβλημα δεν αφορά μεμονωμένες περιπτώσεις. Αφορά ολόκληρες Δημοτικές Ενότητες και χωριά, με αποτέλεσμα χιλιάδες κάτοικοι να στερούνται ουσιαστικά τη δυνατότητα ασφαλούς και οικονομικά προσιτής μετακίνησης με δημόσια συγκοινωνία.

Σύμφωνα και με το ομόφωνο ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλιέων, σοβαρές ελλείψεις υπάρχουν στη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση της Δ.Ε. Μιδέας, της Δ.Ε. Ασίνης και της Δ.Ε. Νέας Τίρυνθας. Ειδικότερα, δεν πραγματοποιούνται δρομολόγια σε μια περιοχές, μεταξύ των οποίων το Βιβάρι, η Κάντια, τα Ίρια και τα Καρνεζέικα.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η κατάσταση με τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις στην Άρια, όπου η έλλειψη δημόσιας συγκοινωνίας δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες ακόμα και ζητήματα ασφάλειας, στους φοιτητές και στις φοιτήτριες που καθημερινά πρέπει να μετακινούνται προς και από τις σχολές τους.

Το πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε ότι αφορά περιοχές στις οποίες κατοικούν εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, μαθητές και φοιτητές, άνθρωποι που δεν διαθέτουν ΙΧ ή αδυνατούν να επωμίζονται καθημερινά το κόστος της ιδιωτικής μετακίνησης.

Δεν μπορεί η πρόσβαση στη δημόσια συγκοινωνία να αντιμετωπίζεται με τη λογική του «κόστους» και της «εμπορικότητας» κάθε δρομολογίου.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες αποτελούν βασική κοινωνική ανάγκη και πρέπει να εξασφαλίζουν τη σύνδεση των χωριών και των οικισμών με τα αστικά κέντρα και με φθηνό εισιτήριο, ανεξάρτητα από το αν κάθε δρομολόγιο παρουσιάζει επιχειρηματικό ενδιαφέρον.

Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει τις συνέπειες μιας πολιτικής, που ασκείται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις, η οποία αντιμετωπίζει τις συγκοινωνίες με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Οι γραμμές που δεν θεωρούνται «κερδοφόρες» υποβαθμίζονται ή καταργούνται, ενώ το αυξημένο κόστος μετακίνησης μεταφέρεται στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών.

Την ίδια ώρα, Κυβέρνηση, Περιφέρεια και Δήμοι μεταφέρουν ο ένας στον άλλον τις ευθύνες, χωρίς κανένας τους να αμφισβητεί την επιχειρηματική λειτουργία των δημόσιων συγκοινωνιών και την λογική του «κόστους οφέλους», που σήμερα ευθύνεται γι αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, ολόκληρες περιοχές και χωριά να μένουν χωρίς στοιχειώδη συγκοινωνία.

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο του παρατηρητή. Έχει ευθύνη να διεκδικήσει και να συμβάλει στην εξασφάλιση ενός ολοκληρωμένου δικτύου δημόσιων συγκοινωνιών που θα καλύπτει τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες του λαού της Αργολίδας και όλης της Πελοποννήσου και όχι μόνο εκεί που υπάρχει επιχειρηματικό ενδιαφέρον.

Ερωτάται η Περιφερειακή Αρχή:

1.       Ποια συγκεκριμένα μέτρα προτίθεται να πάρει άμεσα για την αποκατάσταση των δρομολογίων προς τις περιοχές του Δήμου Ναυπλιέων που σήμερα δεν εξυπηρετούνται;

2.       Έχει πραγματοποιηθεί συνάντηση ή επίσημη παρέμβαση της Περιφέρειας προς το ΚΤΕΛ Αργολίδας και το αρμόδιο Υπουργείο για την αντιμετώπιση του προβλήματος; Ποια ήταν η απάντηση που δόθηκε;

3.       Ποια συγκεκριμένα μέτρα θα ληφθούν για την ασφαλή μετακίνηση των φοιτητών προς και από τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις στην Άρια;

4.       Προτίθεται η Περιφέρεια να προχωρήσει, σε συνεργασία με τον Δήμο Ναυπλιέων, σε συνολική καταγραφή των συγκοινωνιακών αναγκών όλων των Δημοτικών Ενοτήτων και των χωριών, ώστε να υπάρξει μόνιμη και όχι αποσπασματική λύση;

5.       Θα διεκδικήσει από την Κυβέρνηση επαρκή κρατική χρηματοδότηση για την κάλυψη των αναγκαίων δρομολογίων, ώστε να διασφαλιστεί ότι κανένα χωριό και κανένας οικισμός της Αργολίδας και όλης της Πελοποννήσου δεν θα μένει συγκοινωνιακά αποκλεισμένος και το δικαίωμα της μετακίνησης δεν θα εξαρτάται από το εάν ένα δρομολόγιο είναι οικονομικά συμφέρον για τον πάροχο;

 

 

Οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι

της Λαϊκής Συσπείρωσης

 

Νίκος Κουτουμάνος

Γιάννης Κελλάρης

Σχόλιο για τη νέα σύμβαση αντιδιαβρωτικής προστασίας στο Μεσσηνιακό Κόλπο

 

Η Περιφερειακή Αρχή ανακοίνωσε την υπογραφή της σύμβασης για το έργο αντιδιαβρωτικής προστασίας στο Πεταλίδι, με ανάδοχο τη «Δομική Κρήτης» και προϋπολογισμό 5,45 εκατ. ευρώ.

Λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, στον Άγιο Ανδρέα, πριν από τρία χρόνια ολοκληρώθηκε αντίστοιχο έργο, προϋπολογισμού 3,5 εκατ. ευρώ. Η διάβρωση δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά, ενώ σοβαρά προβλήματα εμφανίστηκαν και σε γειτονικά τμήματα της ακτογραμμής, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα η Περιφέρεια να αναζητά νέα χρηματοδότηση για συμπληρωματικές παρεμβάσεις.

Η Λαϊκή Συσπείρωση είχε έγκαιρα επισημάνει ότι οι αποσπασματικές παρεμβάσεις, χωρίς συνολική μελέτη και σχεδιασμό, μπορούν να μεταφέρουν το πρόβλημα στις διπλανές ακτές. Το ίδιο ζήτημα τίθεται και σήμερα. Η διάβρωση στο παράκτιο μέτωπο Πεταλίδι – Αίπεια – Κορώνη, απαιτεί  ενιαία αντιμετώπιση και  ολοκληρωμένες επιστημονικές μελέτες. Η αντιμετώπιση προβλημάτων διάβρωσης  μεμονωμένων τμημάτων της ακτογραμμής φέρει σοβαρούς κινδύνους.

Η αιτία αυτής της αποσπασματικότητας σχετίζεται με την κερδοφορία των εργολάβων και καθόλου τυχαία δεν είναι. Η ΕΕ και, διαχρονικά, οι κυβερνήσεις και οι περιφερειακές αρχές αντιμετωπίζουν τα έργα αντιδιαβρωτικής προστασίας ως δευτερεύουσας σημασίας, επειδή δεν αποφέρουν άμεσο κέρδος στους επιχειρηματικούς ομίλους. Οι χρηματοδοτήσεις δίνονται με το σταγονόμετρο, με κριτήρια «κόστους - οφέλους». Έτσι, οι κάτοικοι των παράκτιων περιοχών βλέπουν τις περιουσίες τους και τις δημόσιες υποδομές να απειλούνται.

Απαιτείται κρατική ευθύνη για τον σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση ολοκληρωμένων έργων προστασίας των ακτών, με κριτήριο τις ανάγκες των κατοίκων και χωρίς την εμπλοκή ιδιωτικών συμφερόντων. Διαφορετικά, ακόμη και τα έργα που εξασφαλίζουν χρηματοδότηση, έστω και με τον κίνδυνο να δημιουργήσουν νέα προβλήματα σε παρακείμενες περιοχές, μπαίνουν στο «κρεβάτι του Προκρούστη» από τους εργολάβους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το έργο αντιδιαβρωτικής προστασίας της Μικρής Μαντίνειας στην Καλαμάτα, ο διαγωνισμός για το οποίο κηρύχθηκε άγονος.

Νέο ύποπτο κρούσμα ευλογιάς των αιγοπροβάτων στο Κεφαλάρι Αργολίδας!

 

Ύστερα από ερώτηση του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Πελοποννήσου στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στις 31 Αυγούστου 2026, ο αρμόδιος Αντιπεριφερειάρχης κ. Ζαχαριάς επιβεβαίωσε ότι υπάρχει νέο ύποπτο κρούσμα ευλογιάς των αιγοπροβάτων στο Κεφαλάρι Αργολίδας.

Όπως ανέφερε, έχουν σταλεί δείγματα στα αρμόδια εργαστήρια για επιβεβαίωση, ενώ από την κλινική εικόνα και τα συμπτώματα υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πρόκειται για θετικό κρούσμα.

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθούν η κυβέρνηση και, κατ’ επέκταση, η Περιφέρεια Πελοποννήσου. Σφαγές κοπαδιών και περιοριστικά μέτρα παραμένουν ουσιαστικά τα μοναδικά μέσα αντιμετώπισης της ζωονόσου, με τους κτηνοτρόφους να πληρώνουν βαρύ τίμημα.

Την ίδια στιγμή αρνούνται τον εμβολιασμό, που μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό όπλο για την αντιμετώπιση και εξάλειψη της ευλογιάς, προκειμένου να προστατεύσουν τα συμφέροντα μιας χούφτας μεγάλων βιομηχάνων και εξαγωγέων φέτας, σε βάρος των συμφερόντων χιλιάδων βιοπαλαιστών κτηνοτρόφων.

Παράλληλα, οι κτηνιατρικές υπηρεσίες των ΔΑΟΚ έχουν απομείνει με ελάχιστο προσωπικό, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να πραγματοποιήσουν ακόμη και τους αναγκαίους συστηματικούς ελέγχους και να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες που δημιουργεί η εξάπλωση της νόσου.

Η Λαϊκή Συσπείρωση Πελοποννήσου καλεί τους κτηνοτρόφους και τον λαό της περιοχής σε επαγρύπνηση και διεκδίκηση.

Απαιτούμε άμεσα μέτρα για να σταματήσει η εξάπλωση της ευλογιάς, πλήρη στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών με μόνιμο προσωπικό, ουσιαστικούς και συστηματικούς ελέγχους, εφαρμογή προγράμματος εμβολιασμού και πλήρη αποζημίωση των κτηνοτρόφων για τα ζώα που θανατώνονται και για το σύνολο της απώλειας εισοδήματός τους.

Οι κτηνοτρόφοι δεν μπορούν να συνεχίσουν να πληρώνουν τις συνέπειες μιας πολιτικής που βάζει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων πάνω από την προστασία της παραγωγής και του εισοδήματός τους.

Φοιτητικές εστίες στην Πελοπόννησο : Απάντηση σε ερώτηση της Λαϊκής Συσπείρωσης

 

Σε απάντηση ερώτησης της Λαϊκής Συσπείρωσης Πελοποννήσου για το οξυμένο πρόβλημα της φοιτητικής στέγης, η Περιφερειακή Αρχή ενημέρωσε ότι, μετά την αναμόρφωση του Περιφερειακού Προγράμματος, η φοιτητική στέγη εντάσσεται πλέον στις προτεραιότητές της.

Όπως ανέφερε ο Περιφερειάρχης κ. Πτωχός, σε περίπου έναν μήνα αναμένεται να εκδοθεί σχετική πρόσκληση, προκειμένου το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και οι Δήμοι να υποβάλουν προτάσεις είτε για την κατασκευή νέων φοιτητικών εστιών είτε για την αξιοποίηση υφιστάμενων κτιρίων και χώρων.

Η Περιφερειακή Αρχή, σε άλλους τομείς που επίσης χαρακτηρίζει «προτεραιότητες», πρωτοστατεί στην προώθηση της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης ακόμα και βασικών κοινωνικών αγαθών, όπως το νερό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Μιναγιώτικο Φράγμα, που σχεδιάζεται να κατασκευαστεί μέσω ΣΔΙΤ.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αξιοποιεί το τεράστιο πρόβλημα της έλλειψης λαϊκής και φοιτητικής στέγης για να δημιουργήσει νέα πεδία κερδοφορίας για επιχειρηματικούς ομίλους, με κρατική χρηματοδότηση, δάνεια και κρατικές εγγυήσεις, μέσα και από τις γνωστές Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα. Σχήματα στα οποία οι ιδιώτες συμμετέχουν με περιορισμένα ίδια κεφάλαια, ενώ στη συνέχεια εξασφαλίζουν για χρόνια εγγυημένα έσοδα από την εκμετάλλευση των υποδομών και των υπηρεσιών.

Γι' αυτό καλούμε την πανεπιστημιακή κοινότητα, τους φοιτητές και τον λαό της Πελοποννήσου σε επαγρύπνηση.

Παλεύουμε για δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες και ασφαλείς φοιτητικές εστίες, που θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών, χωρίς ΣΔΙΤ, ενοίκια και επιχειρηματική εκμετάλλευση.

ΠΟΛΥΛΙΜΝΙΟ: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ!

 

Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου, τη Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026, η Λαϊκή Συσπείρωση Πελοποννήσου επανέφερε το ζήτημα της επικίνδυνης κατάστασης που επικρατεί στο Πολυλίμνιο Μεσσηνίας και της ανάγκης να ληφθούν άμεσα μέτρα για την ασφαλή πρόσβαση και απομάκρυνση των χιλιάδων επισκεπτών του.

Η Περιφερειακή Αρχή συνεχίζει να επαναλαμβάνει ότι δεν έχει καμία ευθύνη για το Πολυλίμνιο.

Για τη διάνοιξη του αγροτικού δρόμου προς τον Άγιο Νικόλαο και του μονοπατιού προς την Κοκκινίτσα, ώστε να υπάρχει δυνατότητα ασφαλούς απεγκλωβισμού των επισκεπτών σε περίπτωση πυρκαγιάς ή άλλης έκτακτης ανάγκης, για ακόμη μία φορά πέταξε την ευθύνη στο Δασαρχείο.

Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζει και η Δημοτική Αρχή Μεσσήνης.

Περιφέρεια και Δήμος να αφήσουν τις δικαιολογίες και να σταματήσουν να παίζουν με ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ζωή και ασφάλεια. Να καθίσουν επιτέλους όλοι οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς στο ίδιο τραπέζι και να δώσουν λύση.

Είναι ψέμα ότι ο νόμος απαγορεύει στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και στον Δήμο Μεσσήνης να κάνουν οποιαδήποτε παρέμβαση. Πρόκειται για φθηνές δικαιολογίες προκειμένου ο ένας να μεταθέτει την ευθύνη στον άλλον, ενώ τα προβλήματα παραμένουν και συσσωρεύονται.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η επαναφορά από την Περιφερειακή Αρχή της ιδέας για «δημιουργία φορέα διαχείρισης του Πολυλιμνίου», που μάλιστα παρουσιάζεται περίπου ως η μοναδική λύση για την αντιμετώπιση των χρόνιων προβλημάτων.

Αν θεωρούν ότι αυτή είναι η μοναδική λύση, ας προχωρήσουν επιτέλους και ας εξηγήσουν συγκεκριμένα τι εννοούν. Ποιος θα είναι αυτός ο φορέας; Ποιοι θα συμμετέχουν; Ποιος θα χρηματοδοτεί τη λειτουργία του και με ποιους όρους θα γίνεται η διαχείριση και η πρόσβαση στο Πολυλίμνιο;

Μήπως πίσω από την επίκληση ενός «φορέα διαχείρισης» αναμένουν κάποιον “στρατηγικό επενδυτή”; Μήπως προετοιμάζουν το έδαφος για την εμπορευματοποίηση ενός ακόμη σημαντικού φυσικού πόρου της περιοχής;

Ο λαός της περιοχής πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση και να συνεχίσει τον αγώνα του. Το Πολυλίμνιο πρέπει να παραμείνει ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους, με δημόσια χρηματοδότηση, τις απαραίτητες υποδομές και όλα τα μέτρα προστασίας και ασφάλειας των επισκεπτών.

ΕΑΠ Μεγαλόπολης: Εκατομμύρια ευρώ για τους επιχειρηματικούς ομίλους - ψίχουλα για τις ανάγκες του λαού!

 

Τοποθέτηση Λαϊκής Συσπείρωσης στο Πε.Συ. 31-8-2026 για την έγκριση αποσπάσματος πρακτικού της Επιτροπής Παρακολούθησης Ε.Α.Π. Λεκανοπεδίου Μεγαλόπολης.

Η συζήτηση για το 6ο Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα Μεγαλόπολης δεν μπορεί να γίνει αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο λαός της περιοχής.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι απλώς αν θα εγκρίνουμε έναν κατάλογο έργων ύψους περίπου 27 εκατομμυρίων ευρώ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί, μετά από τόσα χρόνια και μετά από δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του λεγόμενου «λιγνιτόσημου», η Μεγαλόπολη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις σε βασικές υποδομές και ο λαός της να πληρώνει το τίμημα της απολιγνιτοποίησης;

Το 6ο ΕΑΠ δεν έρχεται σε ένα κενό. Προηγήθηκαν το 4ο και το 5ο ΕΑΠ, με σημαντικά ποσά να διατίθενται για έργα και μελέτες. Και όμως, πολλά από τα έργα έμειναν στα χαρτιά, άλλα καθυστέρησαν για χρόνια, ενώ σήμερα βλέπουμε ακόμη και απεντάξεις έργων προηγούμενων προγραμμάτων.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει το λεγόμενο «αναπτυξιακό πρόγραμμα» ως εργαλείο διαχείρισης κονδυλίων σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων και όχι ως ολοκληρωμένο σχέδιο για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Πρώτο ζήτημα: Τι είναι πραγματικά το «λιγνιτόσημο»;

Ακούμε διαχρονικά ότι πρόκειται για ένα «αντισταθμιστικό όφελος» προς την περιοχή που επί δεκαετίες σήκωσε το βάρος της λιγνιτικής παραγωγής.

Όμως πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο λαός της Μεγαλόπολης δεν χρειάζεται φιλοδωρήματα και «αντισταθμιστικά». Χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο για τη ζωή και την εργασία του μετά το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων.

Η απολιγνιτοποίηση δεν έγινε με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και των κατοίκων. Έγινε με κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων στην ενέργεια και την προώθηση της «πράσινης» επιχειρηματικότητας.

Και αυτό αποτυπώνεται σήμερα στη Μεγαλόπολη.

Έκλεισαν οι λιγνιτικές μονάδες, χάθηκαν θέσεις εργασίας και εισόδημα, συρρικνώθηκε η οικονομική δραστηριότητα και την ίδια στιγμή προωθούνται νέες επενδύσεις ΑΠΕ, αποθήκευσης ενέργειας και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Άρα το ερώτημα είναι: Ανάπτυξη για ποιον;

Δεύτερο ζήτημα: Οι πραγματικές ανάγκες της Μεγαλόπολης

Εμείς δεν λέμε ότι δεν χρειάζονται έργα. Το αντίθετο, λέμε ότι χρειάζονται πολύ περισσότερα έργα, αλλά με διαφορετικές προτεραιότητες.

Χρειάζονται έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που έχει πληγεί επανειλημμένα από πλημμυρικά φαινόμενα.

Χρειάζονται ουσιαστικά έργα αντιπυρικής προστασίας, πρόληψης και δασοπροστασίας.

Χρειάζεται αντισεισμική θωράκιση των σχολείων και των δημόσιων κτιρίων.

Χρειάζονται ασφαλείς δρόμοι, αγροτική οδοποιία και υποδομές που να εξυπηρετούν τους κατοίκους και τους αγρότες.

Χρειάζονται σύγχρονες υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης.

Χρειάζονται σχολεία, παιδικοί σταθμοί, δομές υγείας και κοινωνικής προστασίας.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται σταθερή και μόνιμη εργασία με δικαιώματα.

Δεν μπορεί να θεωρείται «αναπτυξιακό πρόγραμμα» ένα άθροισμα από μικρά, αποσπασματικά έργα και μελέτες, όταν λείπουν οι βασικές υποδομές πολιτικής προστασίας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι στην προηγούμενη συζήτηση για το 6ο ΕΑΠ είχαμε επισημάνει την ανυπαρξία ουσιαστικής χρηματοδότησης για αντισεισμική θωράκιση και την ελάχιστη χρηματοδότηση για αντιπυρική προστασία.

Μηδέν εξακολουθούν τα κονδύλια για την αντισεισμική προστασία ενώ προσθέτετε μόλις 50.000€ από όλο το πρόγραμμα για την αντιπυρική θωράκιση.

Τρίτο ζήτημα: Η «πράσινη ανάπτυξη» δεν μπορεί να είναι το άλλοθι

Ακούμε συνεχώς ότι η Μεγαλόπολη πρέπει να περάσει στη «νέα εποχή».

Συμφωνούμε ότι η περιοχή πρέπει να έχει μέλλον. Όμως δεν συμφωνούμε με το περιεχόμενο που δίνουν σε αυτό το μέλλον η κυβέρνηση και όλες οι δυνάμεις που στηρίζουν την πολιτική της, που στήριξαν την πολιτική της απολιγνιτοποίησης και της πράσινης μετάβασης.

Δεν μπορεί ως ανάπτυξη να παρουσιάζεται το κλείσιμο των μονάδων, η απώλεια θέσεων εργασίας , η εγκατάσταση νέων ενεργειακών επενδύσεων και ο λαός να πληρώνει ακριβότερα το ρεύμα.

Ούτε μπορεί να παρουσιάζεται ως «ανάπτυξη» η μετατροπή ολόκληρης της περιοχής σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης γύρω από τις ΑΠΕ, ενώ οι εργαζόμενοι και οι κάτοικοι δεν απολαμβάνουν κανένα όφελος.

Δεν μπορεί να εμφανίζεται ως απόδειξη μιας δήθεν «δίκαιης μετάβασης».

Γιατί δίκαιη μετάβαση χωρίς εξασφάλιση της δουλειάς των εργαζομένων, χωρίς ουσιαστική ανασυγκρότηση της περιοχής και χωρίς κάλυψη των λαϊκών αναγκών δεν είναι δίκαιη.

Είναι απλώς διαχείριση των συνεπειών μιας πολιτικής που αποφασίζεται με κριτήριο την κερδοφορία.

Εμείς λέμε καθαρά: Η ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα.

Ο ενεργειακός σχεδιασμός πρέπει να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι επί χρόνια σημαντικά ποσά κατευθύνθηκαν σε μελέτες, μικρά έργα και παρεμβάσεις χωρίς να υπάρχει το αποτέλεσμα που δικαιούται ο λαός της Μεγαλόπολης.

Δεν μπορεί το ΕΑΠ να γίνεται μηχανισμός αναθέσεων σε αναπτυξιακές εταιρείες και εργολάβους.

Δίνετε στην «Αρκαδία Α.Ε.» εκατομμύρια ευρώ για μελέτες, για διάφορες δράσεις, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για συμβουλευτική, τεχνική υποστήριξη του προγράμματος κ.α.

Αλήθεια, για πείτε μας, με τα εκατομμύρια που διαθέτετε σε ιδιώτες (για μελέτες, για δράσεις, για τεχνική υποστήριξη, για διάχυση και άλλα τέτοια) πόσους μηχανικούς θα προσλαμβάναμε στις υπηρεσίες της Περιφέρειας;

Η απάντηση είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν προσληφθεί εκατοντάδες μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες προκειμένου να στελεχωθούν οι υπηρεσίες, που βογκάνε από έλλειψη προσωπικού. Για να γίνονται πραγματικές και ολοκληρωμένες μελέτες και όχι μελέτες «copy paste» από ιδιώτες, που τα βρίσκουμε μπροστά στην εκτέλεση των έργων.

Η Λαϊκή Συσπείρωση δεν πρόκειται να πει «όχι» σε έργα που πραγματικά χρειάζεται ο λαός της Μεγαλόπολης.

Όμως δεν πρόκειται να δώσει και λευκή επιταγή στην πολιτική που έχει οδηγήσει τη Μεγαλόπολη στη σημερινή κατάσταση.

Εμείς διεκδικούμε:

·        Ουσιαστική αύξηση των πόρων για έργα πολιτικής προστασίας, αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής και αντισεισμικής θωράκισης.

·        Έργα υποδομής που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων και όχι έργα βιτρίνας.

·        Μόνιμες και σταθερές θέσεις εργασίας με πλήρη δικαιώματα για τους εργαζόμενους της περιοχής.

·        Στήριξη των μικρών επαγγελματιών, αγροτών και αυτοαπασχολούμενων που πλήττονται από τη συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας.

·        Καμία νέα επιβάρυνση του λαού στο όνομα της «πράσινης μετάβασης».

·        Ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια στη διαχείριση κάθε ευρώ του ΕΑΠ.

Η Μεγαλόπολη δεν χρειάζεται ένα ακόμη πρόγραμμα διαχείρισης της φτώχειας και των συνεπειών της απολιγνιτοποίησης. Χρειάζεται πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού.

Για εμάς, ανάπτυξη δεν είναι να αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Ανάπτυξη είναι να έχει ο εργαζόμενος σταθερή δουλειά και αξιοπρεπή μισθό. Να μπορεί ο νέος άνθρωπος να μείνει στον τόπο του. Να υπάρχουν σχολεία και νοσοκομείο. Να υπάρχει προστασία από πλημμύρες, πυρκαγιές και σεισμούς. Να υπάρχουν υποδομές που να υπηρετούν την καθημερινή ζωή. Να υπάρχει φθηνή ενέργεια για τα λαϊκά νοικοκυριά.

Διέξοδος υπέρ του λαού υπάρχει! Είναι στον δρόμο της ανατροπής, ώστε όλες οι ενεργειακές πηγές που διαθέτει η χώρα μας να αξιοποιηθούν στο έπακρο για τις ενεργειακές ανάγκες του λαού και της χώρας και όχι να υπονομεύονται για τα κέρδη των ομίλων!

Γι αυτό και καταψηφίζουμε τη συνολική εισήγηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταψηφίζουμε την ανάγκη υλοποίησης συγκεκριμένων έργων που απαντούν σε λαϊκές ανάγκες.