Τοποθέτηση
Λαϊκής Συσπείρωσης στο Πε.Συ. 31-8-2026 για την έγκριση αποσπάσματος πρακτικού
της Επιτροπής Παρακολούθησης Ε.Α.Π. Λεκανοπεδίου Μεγαλόπολης.
Η
συζήτηση για το 6ο Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα Μεγαλόπολης δεν μπορεί να γίνει
αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο λαός της περιοχής.
Το
βασικό ερώτημα δεν είναι απλώς αν θα εγκρίνουμε έναν κατάλογο έργων ύψους περίπου
27 εκατομμυρίων ευρώ.
Το
πραγματικό ερώτημα είναι γιατί, μετά
από τόσα χρόνια και μετά από δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του λεγόμενου
«λιγνιτόσημου», η Μεγαλόπολη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις σε
βασικές υποδομές και ο λαός της να πληρώνει το τίμημα της απολιγνιτοποίησης;
Το
6ο ΕΑΠ δεν έρχεται σε ένα κενό. Προηγήθηκαν το 4ο και το 5ο ΕΑΠ, με σημαντικά
ποσά να διατίθενται για έργα και μελέτες. Και όμως, πολλά από τα έργα έμειναν
στα χαρτιά, άλλα καθυστέρησαν για χρόνια, ενώ σήμερα βλέπουμε ακόμη και
απεντάξεις έργων προηγούμενων προγραμμάτων.
Αυτό
δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει το λεγόμενο
«αναπτυξιακό πρόγραμμα» ως εργαλείο διαχείρισης κονδυλίων σε όφελος των
επιχειρηματικών ομίλων και όχι ως ολοκληρωμένο σχέδιο για την ικανοποίηση των
σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Πρώτο
ζήτημα: Τι είναι πραγματικά το «λιγνιτόσημο»;
Ακούμε
διαχρονικά ότι πρόκειται για ένα «αντισταθμιστικό όφελος» προς την περιοχή που
επί δεκαετίες σήκωσε το βάρος της λιγνιτικής παραγωγής.
Όμως
πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο λαός της Μεγαλόπολης δεν
χρειάζεται φιλοδωρήματα και «αντισταθμιστικά». Χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο
για τη ζωή και την εργασία του μετά το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων.
Η
απολιγνιτοποίηση δεν έγινε με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και των
κατοίκων. Έγινε με κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων στην
ενέργεια και την προώθηση της «πράσινης» επιχειρηματικότητας.
Και
αυτό αποτυπώνεται σήμερα στη Μεγαλόπολη.
Έκλεισαν
οι λιγνιτικές μονάδες, χάθηκαν θέσεις εργασίας και εισόδημα, συρρικνώθηκε η
οικονομική δραστηριότητα και την ίδια στιγμή προωθούνται νέες επενδύσεις ΑΠΕ,
αποθήκευσης ενέργειας και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Άρα
το ερώτημα είναι: Ανάπτυξη για ποιον;
Δεύτερο
ζήτημα: Οι πραγματικές ανάγκες της Μεγαλόπολης
Εμείς
δεν λέμε ότι δεν χρειάζονται έργα. Το αντίθετο, λέμε ότι χρειάζονται πολύ
περισσότερα έργα, αλλά με διαφορετικές προτεραιότητες.
Χρειάζονται
έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που έχει πληγεί
επανειλημμένα από πλημμυρικά φαινόμενα.
Χρειάζονται
ουσιαστικά έργα αντιπυρικής προστασίας, πρόληψης και δασοπροστασίας.
Χρειάζεται
αντισεισμική θωράκιση των σχολείων και των δημόσιων κτιρίων.
Χρειάζονται
ασφαλείς δρόμοι, αγροτική οδοποιία και υποδομές που να εξυπηρετούν τους
κατοίκους και τους αγρότες.
Χρειάζονται
σύγχρονες υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης.
Χρειάζονται
σχολεία, παιδικοί σταθμοί, δομές υγείας και κοινωνικής προστασίας.
Και
πάνω απ’ όλα χρειάζεται σταθερή και
μόνιμη εργασία με δικαιώματα.
Δεν
μπορεί να θεωρείται «αναπτυξιακό πρόγραμμα» ένα άθροισμα από μικρά,
αποσπασματικά έργα και μελέτες, όταν λείπουν οι βασικές υποδομές πολιτικής
προστασίας.
Χαρακτηριστικό
είναι ότι στην προηγούμενη συζήτηση για το 6ο ΕΑΠ είχαμε επισημάνει την ανυπαρξία
ουσιαστικής χρηματοδότησης για αντισεισμική θωράκιση και την ελάχιστη
χρηματοδότηση για αντιπυρική προστασία.
Μηδέν
εξακολουθούν τα κονδύλια για την αντισεισμική προστασία ενώ προσθέτετε μόλις
50.000€ από όλο το πρόγραμμα για την αντιπυρική θωράκιση.
Τρίτο
ζήτημα: Η «πράσινη ανάπτυξη» δεν μπορεί να είναι το άλλοθι
Ακούμε
συνεχώς ότι η Μεγαλόπολη πρέπει να περάσει στη «νέα εποχή».
Συμφωνούμε
ότι η περιοχή πρέπει να έχει μέλλον. Όμως δεν συμφωνούμε με το περιεχόμενο που
δίνουν σε αυτό το μέλλον η κυβέρνηση και όλες οι δυνάμεις που στηρίζουν την
πολιτική της, που στήριξαν την πολιτική της απολιγνιτοποίησης και της πράσινης
μετάβασης.
Δεν
μπορεί ως ανάπτυξη να παρουσιάζεται το κλείσιμο
των μονάδων, η απώλεια θέσεων εργασίας , η εγκατάσταση νέων ενεργειακών
επενδύσεων και ο λαός να πληρώνει ακριβότερα το ρεύμα.
Ούτε
μπορεί να παρουσιάζεται ως «ανάπτυξη» η μετατροπή ολόκληρης της περιοχής σε
πεδίο επιχειρηματικής δράσης γύρω από τις ΑΠΕ, ενώ οι εργαζόμενοι και οι
κάτοικοι δεν απολαμβάνουν κανένα όφελος.
Δεν
μπορεί να εμφανίζεται ως απόδειξη μιας δήθεν «δίκαιης μετάβασης».
Γιατί
δίκαιη μετάβαση χωρίς εξασφάλιση της δουλειάς των εργαζομένων, χωρίς ουσιαστική
ανασυγκρότηση της περιοχής και χωρίς κάλυψη των λαϊκών αναγκών δεν είναι δίκαιη.
Είναι
απλώς διαχείριση των συνεπειών μιας
πολιτικής που αποφασίζεται με κριτήριο την κερδοφορία.
Εμείς
λέμε καθαρά: Η ενέργεια είναι κοινωνικό
αγαθό και όχι εμπόρευμα.
Ο
ενεργειακός σχεδιασμός πρέπει να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι την
κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Δεν
μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι επί χρόνια σημαντικά ποσά
κατευθύνθηκαν σε μελέτες, μικρά έργα και παρεμβάσεις χωρίς να υπάρχει το
αποτέλεσμα που δικαιούται ο λαός της Μεγαλόπολης.
Δεν
μπορεί το ΕΑΠ να γίνεται μηχανισμός αναθέσεων σε αναπτυξιακές εταιρείες και
εργολάβους.
Δίνετε
στην «Αρκαδία Α.Ε.» εκατομμύρια ευρώ για μελέτες, για διάφορες δράσεις,
εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για συμβουλευτική, τεχνική υποστήριξη του
προγράμματος κ.α.
Αλήθεια,
για πείτε μας, με τα εκατομμύρια που διαθέτετε σε ιδιώτες (για μελέτες, για
δράσεις, για τεχνική υποστήριξη, για διάχυση και άλλα τέτοια) πόσους μηχανικούς
θα προσλαμβάναμε στις υπηρεσίες της Περιφέρειας;
Η
απάντηση είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν προσληφθεί εκατοντάδες μηχανικοί και
άλλοι επιστήμονες προκειμένου να στελεχωθούν οι υπηρεσίες, που βογκάνε από
έλλειψη προσωπικού. Για να γίνονται πραγματικές και ολοκληρωμένες μελέτες και
όχι μελέτες «copy
paste»
από ιδιώτες, που τα βρίσκουμε μπροστά στην εκτέλεση των έργων.
Η
Λαϊκή Συσπείρωση δεν πρόκειται να πει «όχι» σε έργα που πραγματικά χρειάζεται ο
λαός της Μεγαλόπολης.
Όμως
δεν πρόκειται να δώσει και λευκή επιταγή στην πολιτική που έχει οδηγήσει τη
Μεγαλόπολη στη σημερινή κατάσταση.
Εμείς
διεκδικούμε:
·
Ουσιαστική αύξηση των πόρων για έργα
πολιτικής προστασίας, αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής και αντισεισμικής θωράκισης.
·
Έργα υποδομής που να καλύπτουν τις
πραγματικές ανάγκες των κατοίκων και όχι έργα βιτρίνας.
·
Μόνιμες και σταθερές θέσεις εργασίας με
πλήρη δικαιώματα για τους εργαζόμενους της περιοχής.
·
Στήριξη των μικρών επαγγελματιών,
αγροτών και αυτοαπασχολούμενων που πλήττονται από τη συρρίκνωση της οικονομικής
δραστηριότητας.
·
Καμία νέα επιβάρυνση του λαού στο όνομα
της «πράσινης μετάβασης».
·
Ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια
στη διαχείριση κάθε ευρώ του ΕΑΠ.
Η Μεγαλόπολη δεν χρειάζεται ένα ακόμη πρόγραμμα
διαχείρισης της φτώχειας και των συνεπειών της απολιγνιτοποίησης. Χρειάζεται
πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και του
λαού.
Για
εμάς, ανάπτυξη δεν είναι να αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Ανάπτυξη
είναι να έχει ο εργαζόμενος σταθερή δουλειά και αξιοπρεπή μισθό. Να μπορεί ο
νέος άνθρωπος να μείνει στον τόπο του. Να υπάρχουν σχολεία και νοσοκομείο. Να
υπάρχει προστασία από πλημμύρες, πυρκαγιές και σεισμούς. Να υπάρχουν υποδομές
που να υπηρετούν την καθημερινή ζωή. Να υπάρχει φθηνή ενέργεια για τα λαϊκά
νοικοκυριά.
Διέξοδος
υπέρ του λαού υπάρχει! Είναι στον δρόμο της ανατροπής, ώστε όλες οι ενεργειακές
πηγές που διαθέτει η χώρα μας να αξιοποιηθούν στο έπακρο για τις ενεργειακές
ανάγκες του λαού και της χώρας και όχι να υπονομεύονται για τα κέρδη των
ομίλων!
Γι
αυτό και καταψηφίζουμε τη συνολική εισήγηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι
καταψηφίζουμε την ανάγκη υλοποίησης συγκεκριμένων έργων που απαντούν σε λαϊκές
ανάγκες.
